Antykwariat (od łac. nazwy antiquarius to osoba zajmująca się starymi rzeczami)
* w naszym rozumieniu to firma zajmująca się handlem starymi rzeczami, lub też mającymi wartość historyczną, estetyczną, materialną
* sklep oferujący antyki [stary przedmiot sztuki dawnej bądź książki (głównie używane)]. Do przedmiotów tych należeć mogą: woluminy, obrazy, rzeźby, meble, stare pocztówki, drzeworyty, nuty, grafiki, rękopisy, wyroby artystyczne, stare monety, komiksy, płyty itp.
dobry antykwariusz nie powinien tylko zajmować się sprzedażą, powinien również zajmować się historią dlatego postaramy się opisać w jaki sposób na przestrzeni wieków kształtowały się sposoby produkcji, wytwarzania ksiąg.
Niewiele wiadomo o wytwarzaniu książki rękopiśmiennej w Polsce ówczesnej. Niektórzy profesorzy nawet wątpią, czy w tym okresie w ogóle istniały na jej terenie jakiekolwiek skryptoria.
Decydującym w tym względzie okresem było przyjęcie przez Mieszka I jego dwór w 966 r. chrzu według obrządku łacińskiego przez co Polska dostała się w orbitę wpływów kultury zachodniej.
Pierwsze księgi zostały do Polski przywiezione przez księży przybyłych z południa w orszaku Dąbrówki. W tym czasie nauka pisania i czytania na terenie Polski była zjawiskiem zupełnie wyjątkowym.
Posiadali tę umiejętność właściwie tylko obcokrajowcy, przebywający tutaj np. w celach misyjnych oraz ich uczniowie należący również do stanu duchownego. Dlatego też jeśli istniały wówczas warsztaty pisarskie, to podobnie jak w całej Europie, należy się ich doszukiwać w klasztorach
mi.in. benedyktyńskich, które znajdowały się np. w Łysej Górze i Trzemesznie.
aby [link]antykwariat[link] mógł wyeksponować dowolną ksiązkę - musi ona najpierw być wyprodukowana
Dawniej do pisania wykorzystywano prawie wyłącznie pergamin. Pierwsza znana dziś wiadomość o papierze w Polsce pochodzi z r, 1325, chodzi w niej o rachunki ze świętopietrza, zbieranych przez obcokrajowców. Sami, natomiast Polacy zaczęli pisać na papierze dopiero ok. roku 1360. Na rządy więc Kazimierza Wielkiego przypadł okres
coraz częstszego wypierania pergaminu przez tańszy od niego papier, choć ten prawie do końca XV w. pochodził wyłącznie z importu. Mimo to już o 100 lat wcześniej zdobył on wyraźną przewagę nad pergaminem i w praktyce ograniczył jego stosowanie dla szczupłej grupy rękopisów. Były to przede wszystkim księgi liturgiczne oraz inne, którym z jakiś powodów zamierzano nadać piękną szatę graficzną. (np. przeznaczone na podarki).
Ich produkcją od końca XIV w. aż do początku XVI stulecia zajmowali się nie tylko bracia, lecz również ludzie świeccy. Mianem tym określano pisarza, zawodowo uprawiającego tę sztukę w celach zarobkowych.
Oprócz działalności, jaką w zakresie książki rozwijały opactwa, takie jak: Gniezno czy Wrocław, wybitną rolę odegrał również dwór książęcy. Rozległe stosunki dyplomatyczne i personalne rodziny piastowskiej z Zachodem liczne poselstwa do Czech, na dwór cesarzy niemieckich ułatwiały import książki.
Cenne książki sprowadzane były do Polski za pośrednictwem księżniczek zachodnich, które tu przybywały jako żony władców.
Nie zachowały się do naszych czasów stare rękopisy, które zgromadzili pierwsi Piastowie, ponieważ zginęły w wojnach, jakie rozpętały się po śmierci Mieszka II (1034 r.) i w czasie najazdu Brzetysława czeskiego w 1038 r.