czyje dzieła są u nas wystawiane?
Jan MłodożeniecJeden z najwybitniejszych twórców polskiej szkoły plakatu. Autor ponad 400 plakatów, rysunków. Wybitny projektant graficzny i malarz. Urodził się 8 listopada 1929 roku w Warszawie, zmarł 12 grudnia 2000 roku. Syn futurystycznego poety Stanisława Młodożeńca. W latach 1948-55 studiował grafikę i plakat w WSSP na ul. Myśliwieckiej w Warszawie (przemianowanej później na Akademię Sztuk Pięknych)
w pracowni prof. H. Tomaszewskiego, u którego uzyskał dyplom. Współpracował jako grafik z Polfilmem, Biurem Wydawniczym Ruch, KAW-em wydawnictwami Iskry, WAiF oraz czasopismami: Ekran, FILM, Szpilki.
Laureat Ministra Kultury i Sztuki za twórczość z zakresie plakatu w 1969 roku. Zdobywca wielu nagród w kraju i zagranicą, m.in. na 1985 - POLSKA KLASYKA W PLAKACIE, medal honorowy, na {8. MIĘDZYNARODOWYM BIENNALE PLAKATU w Warszawie w 1980 roku złoty medal w dziedzinie prac reklamowych za CEPELIADĘ 78 oraz na Biennale Plakatu w Lathi, Finlandia (1983 - I nagroda).
Był wielokrotnym laureatem konkursu Najlepszy plakat Warszawy. Młodożeniec, znany przede wszystkim jako grafik, był również świetnym malarzem. Lubił malować na niewielkich formatach (A4), prostymi technikami jak np. tempera, często na papierze zeszytowym. Jego barwne płótna to pełne życia układy plam i linii, podporządkowane zawsze jakiejś wewnętrznej dyscyplinie.
Podobnie jak w pracach na papierze, również i w obrazach nasycone plamy barwne zamykał czarny kontur, czasem pojawiały się tu i ówdzie kropki i kreski. W swoim życiorysie Jan Młodożeniec napisał:
W ostatnich latach dużo maluję. Świadomie staram się malować rzeczy wesołe, gdzie kolor jest najważniejszy, a że to są motyle, drobiazgi na cześć sztuki, to moja sprawa. Marzą mi się obrazy nieprzedstawiające. Sam kolor. Każdy kolor jest dobry, aby we właściwym sąsiedztwie.
W ostatnich lata Młodożeniec malował przesycone lirycznym humorem prace, w których opowiadał o codziennym życiu z perspektywy wędrującego po świecie wróbla. Artysta identyfikował się z pospolitym ptaszkiem i podpisywał swoje prace jako Jan Moineau, czyli Jan Wróbel.
Jan Młodożeniec był przede wszystkim grafikiem użytkowym i już podczas studiów realizował liczne zamówienia dla wydawnictw. Po ukończeniu studiów zajął się plakatem, który stał się dla niego główną formą wypowiedzi artystycznej. Do najważniejszych w jego twórczości należały plakaty filmowe (m.in. OJCIEC CHRZESTNY, teatralne m.in. do sztuk Wyspiańskiego i reklamowe. Pierwszy plakat pochodził z 1951 roku i był obrazem do historycznego filmu PRAGA 1848.
Od połowy lat 50. Młodożeniec stał się jednym z najbardziej cenionych twórców plakatu. Należał do artystów kształtujących oblicze tzw. polskiej szkoły plakatu. Był artystą bardzo charakterystycznym, miał indywidualny styl. Sam nazwał rodzaj plakatu, jakim się zajmował plakatem osobowościowym. W ramach tej postawy wykonywał ręcznie liternictwo wierząc, że tak wykonana litera jest mocniej zwarta z ideą kompozycji. Typografia odgrywała ważną rolę w jego twórczości.
Przez użycie różnych krojów pisma i najprostszych ozdobników litery Młodożeniec tworzył ażurowe formy słów o wyraźnie lirycznej ekspresji. W wielu plakatach słowo traktowane jest prze niego jako materiał graficzny. Przenikanie się słów, tajniki liternictwa w kompozycji, to wszystko odnajdujemy niemal w każdym rysunku Jana Młodożeńca.
Artysta lubił kolor sam w sobie. Ciągle poszukiwał.
Jego plakaty do filmów KLUTE, KONFORMISTA weszły do historii kina, podobnie jak drukowane przez lata na łamach Filmu i Miesięcznika Literackiego rysunkowe komentarze kinowe, a w zasadzie mini-recenzje.
Osobny rozdział twórczości Jana Młodożeńca to ilustracje i okładki książkowe, m.in. do PERŁY Steinbecka (1956), OPOWIEŚCI O FAMACH I KRONOPIACH Cortazara (1974). Jego okładki były zawsze bardzo plakatowe. W ilustracjach często posługiwał się tekstem jako znakiem graficznym. Uderza w nich nowoczesność rysunku, klimat poezji i narracyjny rozmach.
ego prace znajdują się m.in. w zbiorach Kunstbibliothek w Berlinie, Biblioteque Forney i Musee dArts Decoratifs w Paryżu oraz w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.
Od chwili debiutu Teresa Pągowska brała aktywny udział w życiu artystycznym. W latach 50-54 uczestniczyła w dorocznych Wystawach Plastyki. Pokazała też swoje obrazy na Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w Arsenale w roku 1955.
W roku 1959 wzięła udział w Biennale Młodych w Paryżu. Już w tym czasie dała się poznać jako artystka wrażliwa przede wszystkim na dźwięczność barwy (podczas wystawy w Arsenale otrzymała nagrodę za całość prac). Cecha ta łączyła jej malarstwo z tradycją kolorystyczną, kontynuowaną przez grono pedagogów gdańskiej PWSSP,
czyli w tzw. szkole sopockiej. Współpraca z tym gronem zaowocowała też powstaniem obrazu MANIFESTACJA 1-MAJOWA W 1905 R. (1952) - jednego z najbardziej znanych przykładów realizmu socjalistycznego, który Pągowska malowała wraz z J. Wnukową.
Obraz ten był jednak ewenementem w jej twórczości: od poetyki socrealizmu odeszła szybko i nieodwołalnie.

Inne wpisy