Poprzez styl empirowy do sztuki znów wkroczył rozmach, nie pozwalając jej jednak przy tym zyskać zdecydowanego samodzielnego charakteru. Ko­biecość poprzedniego okresu musiała ustąpić miejsca zimnemu patosowi, twórcza fantazja — wyrachowanemu rozsądkowi. Teatralne naśladowanie rzymskich form życia nadaje empirowi piętno parweniuszowstwa.Najwybitniejszy artysta epoki, Louis David, malarz surowego klasycyz­mu, jako rysownik projektów meble kuchenne wywarł silny wpływ na meblarstwo. Empire realizował się najpełniej w wyposażeniu wnętrz pałaców budowa­nych dla Pierwszego Konsula i późniejszego cesarza. Architektami byli Char­les Percier i Pierre Fontaine, obaj Paryżanie i twórcy stylu empirowego. Po okresie rewolucji, ok. 1800 r. artyści ze wszystkich krajów napłynęli znów do Paryża i entuzjastycznie przejęli nowy styl - meble do sypialni. Jest czymś niezwykłym, że europejscy książęta i arystokraci, którzy wcze­śniej ochoczo uczestniczyli w modzie stylów królewskich, także i teraz nieza­leżnie od swojej postawy politycznej naśladowali w urządzaniu swych wnętrz i kształtowaniu mebli całkowicie odmiennie nastawiony styl empirowy. Em­pire rozprzestrzenił się jako pełna rozmachu międzynarodowa moda. Wsku­tek swego kosmopolitycznego charakteru miał formy jednolite i w przeci­wieństwie do wcześniejszych epok stylowych w poszczególnych krajach pra­wie nie wykazywał istotniejszych różnic; styl empirowy pozbawiony jest sa­modzielnego, indywidualnego charakteru. Jest pewne, że ten burzliwy okres stosował w swoisty sposób język form klasycyzmu dla wyrażania najbardziej sprzecznych treści społecznych. Meble dla dzieci W swoim pierwszym etapie klasycyzm był jeszcze stylem ostatniej władzy autokratycznej, potem trochę ostrzejsze, bardziej zdecydowane nacechowa­nie tych samych form służyło radykalnym ideom rewolucji (dyrektoriat), w końcu formy klasycy styczne doprowadzone do skrajności, jako posłuszny, wytworny język, stały się wyrazem nowej tyranii Napoleona.

Inne wpisy